Het was weer even stil op mijn website en deze keer zonder waarschuwing. Op 20 augustus heb ik afscheid moeten nemen van mijn opa en de rest van de wereld werd toen even bijzaak. Zo ook mijn blog.
Mijn opa is 99 jaar geworden. Ik heb mijn opa 42 jaar bij me gehad en dat is echt zo enorm bijzonder. Ik heb altijd geweten dat dat speciaal was, maar ergens neem je het toch ook maar voor lief.
99 jaar en hij is altijd in goede gezondheid en helder van geest geweest. Wat een enorm cadeau. Hij was altijd op de hoogte en geïnteresseerd en nam iedereen zoals hij/zij was. Wat zijn we trots en dankbaar.
Ik ben geboren met twee superhelden in mijn leven: mijn vader en mijn opa. Van één van de twee heb ik afgelopen week afscheid moeten nemen en wat is dat toch moeilijk. Opa vond het goed zo, dus wij vinden het goed zo. Maar het verdriet overvalt me meerdere keren op een dag. ‘Och meske toch, het komt goed hoor,’ hoor ik hem zo vaak tegen me zeggen. Ik weet het opa, het komt goed.
Het leven heeft voor mij even stil gestaan, maar ik weet ook dat we weer vooruit moeten. Dat ga ik dus ook doen, misschien niet vandaag, maar ik probeer het morgen weer.
Liefs ❤️.
