Kristin Hannah is een van mijn favoriete romanschrijfsters. Hoewel haar titels of flapteksten me niet altijd meteen aanspreken, weet ze me met haar verhalen telkens weer te verrassen. Inmiddels hoef ik eigenlijk alleen haar naam op de kaft te zien om te denken: dit zit wel goed. Dat gevoel had ik ook bij Het meer van herinnering.
Flaptekst
‘Annie Colwaters dochter is net het huis uit. Op dezelfde dag, na een huwelijk van twintig jaar, vertelt haar man haar dat hij wil scheiden. Annie vlucht naar Mystic, haar geboortestadje in Washington, op zoek naar zichzelf. Daar wordt ze herenigd met haar eerste liefde, Nick Delacroix, een weduwnaar met een zwijgzame dochter. Eindelijk leert Annie weer lief te hebben…
Totdat het leven haar opnieuw voor een onmogelijke keuze stelt.’
‘Ze boog zich voorover en raakte zijn wang aan met een lichte, tedere streling. “Ik zal haar ook missen”.
Hij wendde zijn hoofd af en zuchtte diep. “Je begrijpt het niet. Ik wil scheiden.” ‘
Mijn mening
Het laatste boek dat ik van Kristin Hannah las, was Als de wolven huilen. Dat is alweer bijna twee jaar geleden. Inmiddels zijn er weer nieuwe boeken van haar verschenen en vorige week bestelde ik Het meer van herinnering. Daar heb ik geen seconde spijt van gehad.
Het verhaal is misschien niet helemaal origineel, want over liefdesverdriet zijn al ontelbaar veel boeken geschreven. Toch heb ik dit boek bijna ademloos zitten lezen. Ik bleef maar doorlezen en voor ik het wist, was het uit. Het is lang geleden dat ik zo snel een boek uit had.
De personages zijn in dit boek goed uitgewerkt. Ze hebben allemaal hun eigen verhaal, waarvan je gaandeweg de stukken leert kennen die belangrijk zijn voor het geheel. Vooral Annie, Nick en Izzy leer je goed kennen. Zij staan centraal in het verhaal.
Het boek leest makkelijk weg en voelt ondanks de best heftige onderwerpen niet te zwaar aan. Kristin Hannah weet het drama goed af te wisselen met wat luchtigheid. De hoofdstukken zijn soms wat aan de lange kant, maar daar had ik deze keer weinig last van. Ik wilde toch steeds verder lezen.
Met Het meer van herinnering heeft Kristin Hannah me weer een paar heerlijke leesuren bezorgd. Het verhaal is misschien niet heel origineel, maar de personages en haar manier van schrijven zorgden ervoor dat ik het boek maar moeilijk weg kon leggen. Ik ga nu in ieder geval geen twee jaar wachten voordat ik weer een boek van haar oppak.
Heb jij al eens een boek van Kristin Hannah gelezen? Welke is jouw favoriet?
Liefs!
