Volgens mij heeft iedereen ze wel: van die kleine dingen waar je eigenlijk helemaal niet chagrijnig van zou moeten worden, maar die tóch behoorlijk op je zenuwen kunnen werken. Ik heb er in ieder geval genoeg. Van kleine dagelijkse irritaties tot momenten waarop ik mezelf serieus afvraag waarom ik me hier in hemelsnaam zo druk om maak. Tijd om er zeven op een rijtje te zetten. Misschien herken jij er stiekem wel een paar…
Doe gewoon je werk!
Het idee voor deze blog is eigenlijk ontstaan door het gedoe rondom het wisselen van huisarts. Mijn medische gegevens worden maar niet doorgegeven of opgehaald, waardoor ik op dit moment geen afspraak kan maken bij mijn nieuwe huisarts. De ene partij stuurt me naar de andere en vervolgens word ik weer teruggestuurd. Van het kastje naar de muur en weer terug dus. Ik kan daar erg slecht tegen.
Hetzelfde heb ik wanneer een pakket verkeerd wordt bezorgd of, zoals we een tijdje geleden hadden, meubels maar niet geleverd worden. Je belt, je mailt, je legt het verhaal voor de zoveelste keer uit en ondertussen ben jij degene die er tijd en energie in moet steken om het op te lossen.
Misschien is het een beetje kort door de bocht, maar op zulke momenten denk ik echt: als iedereen nou eens gewoon zijn werk goed zou doen, dan zou het leven toch een stuk gezelliger zijn…
Een klantenservice bellen
Deze hoort natuurlijk een beetje bij het eerste puntje, maar een klantenservice bellen is tegenwoordig ook een sport op zich. Eerst moet je jezelf door een eindeloos keuzemenu heen worstelen en als je dan eindelijk een echt mens aan de telefoon krijgt, blijkt het natuurlijk net de verkeerde persoon te zijn. Je wordt doorverbonden en mag vervolgens je hele verhaal opnieuw vertellen. En met een beetje pech word je daarna nog een keer doorverbonden en kun je weer van voor af aan beginnen.
Zucht!
Niet luisteren
Ik leer mezelf steeds beter kennen en weet ondertussen dat ik echt enorm chagrijnig kan worden als ik met iemand in gesprek ben en diegene ondertussen ook nog iets anders aan het doen is. Op zijn telefoon kijken, iets op de laptop doen of met iets anders bezig zijn terwijl ik mijn verhaal vertel. Vervolgens blijkt natuurlijk dat de helft van wat ik heb gezegd niet is binnengekomen.
Misschien een klein beetje ouderwets, maar als ik tegen je praat wil ik gewoon dat je luistert. En anders vertel ik het met alle liefde later. Maar half luisteren? Nee, dan maar niet.
Op vrijdagmiddag in de file staan
Er is niets zo erg als op vrijdagmiddag in de file terechtkomen. Na een drukke werkweek wil ik maar één ding: naar huis! Helaas lijkt heel Nederland op precies hetzelfde moment datzelfde idee te hebben.
Op andere dagen vind ik in de file staan natuurlijk ook niet bepaald gezellig, maar op vrijdagmiddag kan ik er echt enorm van balen. In mijn hoofd is het weekend namelijk al begonnen en wil ik gewoon zo snel mogelijk thuis zijn. Iedere minuut dat ik dan stilsta, voel ik mijn humeur een klein beetje verder zakken.
Bad hair day
Je hebt weleens van die dagen waarop je haar eigenlijk gewassen moet worden, maar daar gewoon even geen tijd voor is. Geen probleem, denk ik dan: ik doe alles lekker in een staart en dan komen we de dag wel door.
Maar natuurlijk is dat precies de dag waarop die staart dus voor geen meter wil zitten. Overal komen plukken haar los, er zitten bobbels op plekken waar je ze absoluut niet wilt hebben en hoe vaak je het elastiekje er ook opnieuw omheen doet, het wordt alleen maar erger.
Na poging zes sta ik inmiddels geïrriteerd voor de spiegel met nog slechter haar dan waarmee ik begon. Ik wilde gewoon een simpele staart. Hoe moeilijk kan het zijn? Wat een gedoe!
Veel te lang scrollen
Even snel iets opzoeken op mijn telefoon. Voor ik het weet ben ik twintig minuten verder en heb ik werkelijk geen idee meer wat ik in eerste instantie wilde opzoeken. Ondertussen heb ik Instagram bekeken, een paar filmpjes gezien en waarschijnlijk ook nog op een link geklikt die me totaal niet interesseert.
En het ergste is: ik word daar dus chagrijnig van. Niet van mijn telefoon, niet van Instagram, maar gewoon van mezelf. Ik had in die twintig minuten zoveel andere dingen kunnen doen en toch trap ik er iedere keer weer in.
Leg. Die. Telefoon. Weg. Ilona.
'Ben je chagrijnig?'
Wil je ervoor zorgen dat ik binnen een paar seconden nog chagrijniger word? Zeg dan vooral tegen me dat ik niet zo chagrijnig moet doen. Werkt altijd 🤭.
Laat me gewoon maar even lekker mopperen. Grote kans dat het vrij snel weer voorbij is. Geef me anders maar iets te eten, dat wil ook nog wel eens helpen.
Over het algemeen ben ik niet vaak chagrijnig, maar ik kan zo eens mijn momenten hebben. Hoe zit dat bij jou? Waar kan jij opeens chagrijnig van worden? Ik hoor het graag.
Liefs!
